ONLY YOU ~~~

นี่อาจจะเป็นการอัพบลอคน้อยครั้งของเรามาก ที่อัพตอนดึกตี 2 แบบนี้ ... บลอคนี้ขอบอกไว้ก่อนว่า มันดราม่ามาก เป็นการบันทึกความรู้สึกที่อยากจะพูดกับตัวเอง อยากจะพูดกับ 2PM  ... นี่คือไดอารี่ที่เขียนจากใจตัวเองล้วนๆในรอบปี

วันที่ 21 พฤศจิกายน 2009

วันนี้มีประกาศรางวัล Mnet นะ ...ฮอทเทสหลายคน พยายามหาทางดูออนไลน์ ดูสด แต่สำหรับเรา...เลือกแล้วว่าจะดูทีหลัง รอให้คนโทรมาบอก มาเล่าว่าเป็นยังไง เพื่อจะได้ไม่ช็อคมากนัก

แต่ไม่ว่าจะได้รางวัลหรือไม่ได้ สิ่งที่คิดว่าต้องมีแน่ๆคือ "น้ำตา" จะดีใจหรือเสียใจ กลุ้มใจ สงสาร ค่อยว่ากัน

วันนี้เลยกินๆๆๆๆ พูดๆๆๆ เหมือนผีเจาะปากให้มากินและพูดแค่นั้น กับพี่จ๋า น้องโบ พี่มุ่ย แนน ไอ้โต๊ด และทุกคน ... มันคงมีอะไรสักอย่างในจิตใจที่มันไม่ปกติ

ขออภัยน้องโบ ที่พี่นัญขาดสติ ... พี่ต้องการความสงบในตอนนั้น ทุกคนโทรมาอัพเดตว่าด้งร้องไห้หนักมาก มันเป้นสิ่งที่คิดไว้อยู่แล้ว ว่าด้งต้องร้อง ได้รางวัลหรือไม่ได้ วันนี้ "จางอูยอง" ต้องร้องไห้ออกมา

ขอบคุณทุกคนจิงๆที่อัพเดต แต่เพราะแม่ของกระด้งน้อยคนนี้ มันติสต์เกินไป แม่มันดราม่ามากไป เลยไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ เข้าขั้น mood swing

ไม่เคยคิดว่า การเปิดทีวีดูตอน 5 ทุ่มกว่า มันเป็นอะไรที่ทรมานใจขนาดนี้ ... นี่กรูกลัวอะไร กลัวการเห็นอะไร

แล้วมันก็มาถึง เพิฟ Heartbeat  

 

 

จะไม่ขอวิจารณ์การแสดงแต่อย่างใด เพราะวันนี้ใช้ใจดู ไม่ได้ใช้สมอง ... ครั้งแรกที่ JYP ขึ้นมาด้วย บอกตามตรงว่า "โคดเกลียด" มันรู้สึกเหมือนกับว่า เค้าที่เป็นคอนดัคเตอร์ตรงนั้น ควบคุมทุกอย่างที่มันกำลังเป็นไป ควบคุม 6 ชีวิตที่กำลังเต้นอยู่ข้างหน้า ควบคุมได้ถึงอีก 1 คนที่อยู่ไกลออกไป

แต่เมื่อดุจนมันได้รางวัล ... เรากลับต้อง "ขอบคุณ" ลุงผักที่อยู่ ณ ตรงนั้น ... ขอบคุณที่อยู่กับเด็กๆที่ต้องการที่ยึดเหนี่ยว ขอบคุณที่อยู่เป็นใครบางคนที่พวกเค้าสามารถอุ่นใจได้บนเวที ... นี่เป็นเวทีแรกตั้งแต่กลับมาของ 6 คน ที่เรารู้สึว่า เด็กๆไม่ได้แสดงด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง

แต่อะไรมันก็ไม่ทำให้เราร้องไห้โฮออกมา เมื่อพวกมันเพิฟ AAA

แค่ขึ้น ตึ๊ดๆๆๆๆ ... เท่านั้น น้ำตากรูก็ไหลเป็นทาง ไม่ต้องรอดูชอตที่เว้นที่ไว้ ที่ไม่ได้ร้องไว้ ... ทำไมที่ต้องนั้น ถึงไม่มีคนนั้นอยู่

เมื่อปีที่แล้ว วงนี้แทบไม่ได้เป็นที่รู้จักของงานด้วยซ้ำ แต่ปีที่แล้วมีเจย์....ปีนี้เ้ป็นปีที่เจย์ควรจะอยู่บนเวทีมากที่สุด

สุดท้ายเมื่อถึงตอนประกาศรางวัล Artist of the year 

เราเห็นสายตาที่แสนจะตื่นเต้นของจุนซู ... ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ ... จุนโฮที่สายตาล่อกแล่ก .. น้องคุณที่ควบคุมอารมณ์ได้ดี ชานที่กำลังนั่งคิด แทคที่กำลังคิดมากแต่ไม่แสดงออก และลูกด้ง ที่ไม่มีคำจำกัดความอะไรมากไปกว่าคำว่า "กลัว"

และเมื่อคำว่า " 2PM " ออกมาจากปากของคอวนซังวู ... ลูกชายชั้นก็เริ่มก้มหัว เอามือปิดผม ปิดกะบาล ... ลูกชายร้องไห้หนัก แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ... อูยองคนนี้ไม่อังอังอีกต่อไป

ด้ง ... พี่นัญก็ร้องไห้นะไหลออกมาเป็นทาง เนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

อึดอัดใช่ไหม ? กดดันใช่ไหม ? ตั้งแต่พี่ของด้งจากไป ? วันนี้มันเหมือนเขื่อนแตก ด้งของพี่นัญร้องไห้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เดบิวต์ ด้งที่ต้องแบกภาระ ด้งที่กดดัน และด้งที่กำลังกลัว ร้องไห้ออกมาแบบที่หยุดไม่ได้

อีกคนที่รู้สึกรักแบบบอกไม่ถูกคือ โฮ ... ความพยายามของนายสำเร็จแล้ว !

แทค ... ชั้นรู้ว่าแก คิดถึงอิแจ่มมาก ชั้นรู้ดี

น้องชาน ... น้องชานเข้มแข็งขึ้นมาก วันนี้ไม่มีพี่ชายมาเช็ดน้ำตาให้แล้ว ชานก็ไม่งอแงแล้ว ชานรู้ตัวดีว่าชานต้องทำยังไง ชานเก่งจิงๆ

ซู ... กรูเข้าใจมึง

น้องคุณ ... ขอบคุณที่เข้มแข็ง ขอบคุณมากๆ

สุดท้ายนี้ พี่นัญไม่มีอะไรจะพูด สิ่งที่ด้งรู้สึก พี่นัญรู้สึกได้ ... วันนี้จะเป้นวันสุดท้ายที่ด้งจะร้องไห้อย่างสุดๆ ปลดปล่อยความเครียด ความกลัว ทุกอย่างออกไปให้หมด วันพรุ่งนี้ เราจะได้เห็นเพลง Herartbeat ขึ้นอันดับ 1 อินกิ และด้งที่มีแววตาร่าเริง ... พี่นัญเชื่ออย่างนั้น

"แจบอม" ถึงตานายแล้ว

ชั้นรู้ว่านายกำลังร้องไห้อยู่เหมือนกัน เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ... เจย์ ขอให้รางวัลนี้เป็นสิ่งที่บอกนา่ยว่า

"ไม่มีนาย ก็จะไม่มีรางวัลนี้"  ... ขอให้จำคำนี้ไว้ด้วย ใส่ไว้ในใจเสมอ

ฉันจะรอวันที่ฉันไม่ต้องร้องไห้เมื่อเห็นพวกนายรับรางวัลครั้งหน้า

 Edit

วันที่ 22 พฤศจิกายน

เมื่อคืนฝันถึงเด็กๆด้วย ... เน้นๆ ชานซอง เน้นๆ ไม่บอกว่าทำอะไรกัน มันเรทอาร์ 5555 

เช้าวันนี้ยังรู้สึกดราม่าไม่เลิก บอกตรงๆ ใจนึงก็อยากเลิกชอบวงนี้แล้ว กรูเหนื่อยใจมาก ... มันเอาชีวิต จิตวิญญาณกรูไปหมด เริ่มกลับไปาูสู่ยุคที่เคยชอบอาเจย์ (เจย์ โชว) ยุคที่ชอบเว่น ... คือการชอบแบบถวายชีวิตชอบ เริ่มรู้ เริ่มอิน ทำนายได้ มองตาก็รู้ว่าคิดอะไร?

ไอ้การชอบจนถึงขั้นนี้ สุดท้ายมันจะตามมาด้วยความเจ็บปวดทุกครั้ง พวกมันไม่ผิด แต่กรูผิดเองที่เข้าถึงพวกมันมากเกินไป จนไม่ได้ดูชีวิตตัวเอง

 แต่แค่คิดว่า จะเลิกชอบ ... มันก็รู้สึกทันทีว่า "แล้วพวกผมผิดอะไรครับพี่"

วงนี้ประหลาดนะ

เรากลับรู้สึกมากๆเลยว่า ถ้าแฟนมันลดหายไปสักคนนึง พวกมันจะเสียใจมาก ไม่เหมือนวงอื่น หรือนักร้องคนอื่นที่เคยชอบ มันอาจจะไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แฟนหายไปคนนึงก็ยังเหลืออีกเยอะ

คงเพราะตอนนี้ประสบปัยหาชีวิตร่วมกันมั๊ง ทั้งแฟนคลับ ทั้งศิลปิน ... พวกมันต้องการกำลังใจมาก ต้องการสิ่งยึดเหนี่ยวอย่างมาก แล้วฮอทเทสก็เป็นกำลังใจให้พวกมันได้มากทีเดียว

เมื่อวานนี้ ทั้งแทคและโฮ ได้ขอบคุณ ฮอทเทส ... กรูรู้สึกรักโฮมากมาย บอกตรงๆ คำว่า "ฮอทเทส" จากปากโฮ มันกินใจกรูจิงๆมันถ่ายทอดมาทางสายตาว่า มันรักพวกแฟนมันจริงๆ

อีกสิ่งนึงที่รู้สึกกินใจอีก มันคือ น้องคุณกับด้ง

ในความรู้สึกของเรา เราชอบน้องคุณน้อยที่สุด และในฐานะของคนที่รักด้งมากที่สุด เหมือนเป็นลูกชายตัวเองขนาดนี้ อยากจะขอบคุณน้องคุณเหลือเกินที่กอดด้ง โอบด้ง ลูบหลังด้ง

เพราะ "น้องคุณ" เป็นพี่ชายคนเดียวของด้งในตอนนี้ ที่ด้งสามารถกอดได้ ทิ้งความอ่อนแอฝากไว้กับคุณได้ ขอบคุณน้องคุณจริงๆ

ในวันที่ด้งไม่มีพี่แจบอมให้คอยยึดเหนี่ยว ด้งเคว้งคว้าง จักรวาลแห่งนี้มันกว้างใหญ่เหลือเกินสำหรับกระด้งน้อย

ด้งตะเกียกตะกาย ไขว่คว้า หาความเป็นธรรม ทำสิ่งที่ถูกต้อง ถึงด้งจะไม่เข้าใจว่า โลกความเป็นจริงทำไมมันโหดร้ายนัก แล้วด้งจะเอาตัวเองไปแทรกอยู่ตรงไหน ด้งจะหันไปพักพิงที่ใครในเวลาที่ไม่มีแจบอมแบบนี้

น้องคุณ เป็นพี่ชายคนเดียวของด้งตอนนี้ ... ขอบคุณจิงๆที่ดูแลเค้า

ในอัลบั้ม ด้งบอกประมาณว่า -- ไม่รู้ตัวเลยว่าได้เสียของสำคัญไป จนเมื่อมันเสียไปแล้ว -- ด้งรักพี่เจย์มาก รักและเคารพ แต่ด้งก็ไม่เคยแสดงออก ด้งจะรู้สึกผิดใช่ไหม คนที่ด้งรัก และเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจนั้นได้จากด้งไปตอนนี้

ไม่เป็นไร กระด้งน้อย ... ถึงพี่แจบอมจะไม่อยู่ (ชั่วคราว) แต่กระด้งมีพี่คุณนะ ไหนจะมีไอ้ซู ไอ้แทค ไอ้ชาน ไอ้โฮ ... กระด้งจะกลัวอะไร จิงไหม ? 

วันนี้ดูรายการ SBS Love concert แบบดูสด ... กระด้งน้อยกลับมาสดใสอีกครั้ง ไอ้ที่กลัว ไอ้ที่กังวลมันได้หมดไปแล้ว ... กระด้งเอ๋ยยยยย จงเป็นกระด้งน้อยที่เข้มแข็งพร้อมสู้กับโลกอันโหดร้ายใบนี้เถิด

ถ้ามันไม่ลำบากเจ๊จนเกินไป ... เจ๊ก็จะเ็ป็นกำลังใจให้กระด้งแบบนี้ตลอดไปจ๊ะ ^^

 

edit @ 22 Nov 2009 15:50:20 by ::: MiNaMi :::